Box World#26

posted on 29 Mar 2009 13:32 by goldfishou in Besides
 
 ไม่ผ่าน ไม่ผ่าน ไม่ผ่านสักที 
 
 
ดูิวิธีทำแล้วก็พอได้ .. จนมาถึง
 
10) It is not hard to guess how to finish it!
 
อยากตาย -*- 
 
คิดไม่ออกวุ้ย เล่นผ่านมา 25 ด่้านได้ก็บุญแล้ว  ... ใครรู้ช่วยเล่นต่อให้ที

จำลองบรรยากาศคุก?

posted on 24 Mar 2009 13:03 by goldfishou in MyDay
 
สองสามวันนี้อยู่บ้านตอนกลางวันไ ม่ได้สงบสุขเลยสักนิด
"อืดดดด เ อิ๊ยดดด แอ๊ดดดด อี่่ออออ แกรกกกกก"
 
 
 
ข้างบ้านทำรั้วเหล็กดัดใหม่ -*-
ไอ้ที่มีอยู่มันไม่พอ -*- x2
ไอ้ที่มีรอบบ้านมันน้อยเกินไป -*- x3
ไอ้ที่บดบังทัศนนียภาพให้เหมือนบ้านกุอยุ่ติดตึกสี่ชั้นไม่เร้าใจ -*- x5
สูงท่วมหลังคาบ้านกูแล้วนะเ ฮ้ยยย -*- x 10 
 
สร้างบ้านไ ด้เหียกมาก
ถมดินข้างกำแ พงฝั่งติดกับบ้านเรา
รดน้ำๆ ทำสระเลี้ยงปลาๆ ปลูกตีนเป็ดๆ 
... ทั้งหมดนี้ พี่แกปลุกบนชั้นสอง !
ถมที่จากชั้นหนึ่งสูงเ ท่าชั้นสองแล้วก็ปลูกต้นไม้ !!!
... เ ออ ไม่เป็นไร กูไม่ถือ
 
กำแพงสูงสักสองเมตร ม่ายย น้อยเกิน
ต่อๆ ต่อขึ้นไ ปอีก อีก อีกนิด อีกหน่อยน่าาาา
เ ท่าหลังคาบ้านกูแล้วโว้ยยยย !!!!
.... กลัวกุปีนเข้าบ้านรึงาย
บนเ ราก็สูงเรียกว่าจะสุดในซอยแล้วนะ แต่อีนี่มันก็ทำได้อีก -*-
.... ไม่้เป็นไร กุทนด้ายยย 
 
 
 
 
 
สงสัยอยากจำลองบรรยากาศคุก
 
 
 
 
 
แ ล้วทั้งหมดนี้ก็ไม่พอ ... ขโมยก็ยังขึ้นได้
o.0 อะเ มซิ่งโคตรๆ บ้านมันคงดูหรูไฮโซ คุณนายไต้หวันคงสวมเพชรสิบๆกะรัตล่อตามั้ง
โ คตรนับถือขโมยเลย
ปีนไ ปได้ยังไง สูงขนาดนั้น หรือมีวิชานินจา???
หรือมันขุดช่องหมาแ ล้วมุดเข้าบ้าน????
เ ฮ้ย ไม่อยากเชื่อว่าจะปีนเข้า 
มันสูงมากๆเ ลยนะเฮ้ย กำแพงอ่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
ช่างมันเหอะ เรื่องของข้างบ้าน ไม่ใช่บ้านเรา
แ ค่กรุรำค๊าญญญญญ 
 
 
 
 
 
 
ปล. นี่ถ้าขโ มยยังขึ้นได้อีก สงสัยคราวนี้มันติดรั้วลวดหนามรอบบ้าน 
สร้างป้อม หายามเ ฝ้า ทำเหมือนเรือนจำบางขวางอะไรอย่างนั้นชัวร์ !
 
 

ที่แท้ก็อย่างว่า

posted on 24 Mar 2009 00:04 by goldfishou in MyDay
 
ลงโครมเบต้า หลังจากหงุดหงิดปัญหาหมาไม่จำรหัสผ่าน
ซึ่งจริงๆมันก็ดีอยู่หรอกที่ไม่จำ เพราะปกติที่ให้มันจำรหัสเนี่ย ทำให้ลืมพาสตลอด
 
โครมมันก็ไม่ได้เลวร้ายอ่ะนะ แค่อัพบล็อกแล้วหงุดหงิดนิดหน่อย (จริงๆก็ไม่หน่อย แต่ดีกว่าไปง้อหมา หยิ่งก็งี้ 555) 
 
เมื่อวานไปเรียนอุ๊วงเวียนใหญ่ ปกติข้างขวาจะเป็นผู้หญิง ข้างซ้ายเป็นผู้ชาย
วันนี้เ ราก็ไปสายตามปกติ (ปริมาณสาร ไปก็ฟังไม่รุ้เรื่อง ของอย่างนี้ต้องทำเอง ...ซึ่งก็ขี้เกียจทำ) ตกกะใจ ข้างซ้ายข้างขวาไหงกลายเป็นผู้ชายหมดเลยฟร่ะ แล้วก็สงสัยผู้หญิงคนนั้นไปไหน เวลาเรียนปริมาณสารเนี่ยมันต้องคิดเลขๆๆๆๆ อีผู้หญิงข้างๆโคตรเทพ มวลอะตอมแม่งจำได้หมด บร๊ะเจ้าาา เทพไปไหน คิดเลขก็โคตรเร็ว ไอ้เรานั่งข้างๆเหมือนถูกไซโค ตัวงี้เล็กเท่าเศษขี้ยางลบบนโต๊ะ เอิ๊ก ....  
 
วันนี้คุณเธอไม่อยู่ ฟ้าประธานผู้ชายมาแ ทนที่เธอ โอ้วว้าว จอร์จจจจจ 
.
.
.
เ ขียนมือซ้าย
.
.
ไ ว้เล้บยาว
.
เดฟเขียวปรี๊ด ....ชักไม่แน่ใจแล้วว่าผู้ชายจริงรึเปล่า
แ ต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยมันก็ไม่ส่งความรู้สึกไซโคมาให้ล่ะว่ะ ผ่อนคลายขึ้นแยะ วุ้วววว นั่งๆเรียนไปโทรศัพท์มันก็เข้า มันก็หิบขึ้นมารับ และแล้ว ......
"เ นี่ย แกชั้นยังเรียนอยู่เลย ยังหรอก อีกนานน่ะ" 
... กุว่าแ ล้วว่าแม่งไม่แท้ -*-
 
 
 
 
ปล. สองอาทิตย์ดูหนังไปสิบเรื่อง กุทำด้ายยยย 
ปล. อีเกิลอาายมันส์โคตร พระเอกหล่อด้วยชื่อ CHIA 55+ สาบานว่าดูหนังไม่ได้ดูพระเอก
ปล. ทรานสปอเตอร์นางเอกไม่เห็นเซ็กซี่เลย ตัวใหญ่เกิน แอบผิดหวัง
ปล. อาอี๊ตกำลังอยู่บนเ ครื่องบิน พรุ่งนี้ก็ถึงแีระ รอตุ๊กตาๆ
ปล. เกลียดปปปริมาณสารรรรร 

 

อ้างอิงจาก >> ที่นี่

 


 

มันเขียนว่า "Touch Keyfunction ...สีดำมันวาวพร้อมปุ่มสัมผัส"

ก็เปิดปิดเหมือนทุกวัน ปิดคอมปุ๊ปก็ปิดจอ 

(อยากเล่าความเสื่อม วันแรกที่ใช้จออันนี้ หาปุ่มเปิดไม่เจอ ก็มันระบบสัมผัสนี่ จะมีปุ่มได้ไง 555)

วันก่อนเสียงปลั๊ก จะเปิดคอมฯวิญญาณเด็กซนก็เข้าสิง 

จะลองเปิดคอมโดยที่สัมผัสให้แผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

อ่าาา จะจิ้มแล้วน๊าาาาา

 

อะ 

 

อะ

 

อะ

 

จิ้  ... ยังไม่ทันได้จิ้ม

 

 

จอกรุเปิดแล้ว!!!!! อ๊ากกกกกกก

 

 

หรือว่าเราโดนหลอกขาย ?!@!#??

หรือว่าเราซื้อของปลอม ?@#%#^&!?

หรือว่าเราโดนผีหลอก ??%@$#$!??

 

 

 

 

 

กลายเป็นของเล่นไปแระ ...เปิดปิดหน้าจอคอมฯโดยไม่เอานิ้วแตะทุกครั้งหลังใช้งาน 

เสื่อมได้โล่จริงๆเอนทรี่นี้  

วิญญาณเด็กซนเข้าสิงร่าง 555+ ใครใช้รุ่นนี้อยู่ลองเล่นดู (นั่น..ไปชี้นำ )

Brick & Block

posted on 17 Mar 2009 00:32 by goldfishou in MyShortStory

 

ฉันเห็นเงาตะคุ่มของมันที่สุดปลายของทางเดิน

เสียงลากเท้าของมันบนพื้นไม้เก่าๆดังเอี๊ยดอ๊าดแสบแก้วหู

ฉันรู้สึกได้ถึงความกลัวใจจิตใจ ร่างของฉันสั่นเทิ้ม 

ฉันร้องครางออกมาเบาๆ


วินาทีนี้ฉันเข้าใจคำว่าวินาทีแห่งความสิ้นหวังอย่างชัดแจ้ง

ดั่งสุนัขที่จนตรอก

เท้าของฉันยึดตรึงแน่นอยู่กับพื้นไม้เก่า

แม้จะพยายามออกคำสั่งให้มันขยับ แต่ก็ไร้ผล



เงาของมันเคลื่อนเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น

เสียงเอี๊ยดอ๊าดก็ยังคงดังแสบแก้วหูทำลายขวัญและกำลังใจของฉัน

ในวินาทีใดวินาทีหนึ่งคล้ายกับว่าโลกทั้งโลกจะหยุดหมุน ขาของฉันไม่มีแรง

แล้วร่างของฉันก็กองอยู่ที่พื้น

ฉันครางฮืออยู่ในลำคอ หยดน้ำใสๆเริ่มไหลรินบนใบหน้า



จิตใต้สำนึกสั่งฉันให้ตั้งสติแล้วลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับมัน

ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไรก็ตาม จิตใต้สำนึกของฉันบอกว่าฉันต้องไม่ยอมแพ้


แต่ในความเป็นจริง ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหน 

ฉันก็ทำได้เพียงแค่ขยับตัวห่างจากตำแหน่งเดิมไม่ถึงนิ้ว มันช่างน่าเศร้าเสียเหลือเกิน

ฉันพยายามขยับตัวอีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ฉันมี แต่มันก็ดูจะเป็นความพยายามที่ศูนย์เปล่า

 

เหลืออีกเพียงสองเมตร ฉันก็คงได้สบตาตรงๆกับเจ้าของเงาและเสียงลากเท้าแสบแก้วหูนั่นเป็นแน่

เสี้ยววินาทีหนึ่ง ฉันหลับตา พยายามเรียกคืนสติที่หายไปอีกครั้ง และอีกครั้ง

แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกได้ว่ามันอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว หากเพียงฉันเลิกเปลือกตาขึ้น ฉันจะเห็นมันเป็นแน่



ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นสกปรกของมัน

ลมหายใจที่ชวนคลื่นเหียนนั้น ยิ่งทำให้ความรู้สึกของฉันดิ่งลงเหวไปอีก



คล้ายกับมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอหอยของฉัน ลำคอของฉันแห้งผาก 

ฉันพยายามทำอะไรที่คล้ายกับการพูด แต่ไม่มีเสียงใดๆเล็ดรอดออกมา

มีก็แต่เพียงเสียงลมแผ่วๆที่ติดขัดฟังคล้ายลมที่ปล่อยจากท่อไม่เป็นจังหวะ

หรือนี่จะเป็นวินาทีสุดท้ายของชีวิตกัน

 

หากนี่จะเป็นวินาทีสุดท้ายของชีวิต 

ฉันก็ควรเผชิญหน้ากับมันสักครั้งไม่ใช่เหรอ ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่

ฉันเริ่มสับสนในความคิด

 

 

 

 

 

 

 

ฉันเลิกเปลือกตาขึ้นช้าๆ

มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่หน้าตาธรรมดาๆที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นบนโลก

แววตาเศร้าสร้อย หากแต่หล้งแววตานั้นจะมีอะไรเคลือบแฝงอยู่ก็ไม่อาจบอกได้

แต่ที่แน่ๆความน่ารังเกียจของมันยังแผ่ไปทุกทิศทุกทาง

 

มันอ้าปากขึ้น คล้ายพยายามจะสื่อสารกับฉัน

ฉันไม่รอให้มันอ้าปากสื่อสารกับฉัน หรืออ้าปากเขมือบฉันลงท้องของมันหรอก

เพราะมือซ้ายของฉันควานเจอเศษอิฐก้อนเล็กๆก้อนหนึ่งพอดี

สิ่งที่อยู่ในอุ้งมือข้างซ้ายแม้จะเล็กๆ

แต่ฉันก็เชื่อว่ามันน่าจะพอที่จะเบี่ยงเบนความสนใจ

ของสิ่งมีชีวิตจากฉันไปสู่ความเจ็บปวดที่ได้รับจากเศษอิฐบ้างล่ะ

บางทีสถานการณ์อาจจะพลิกผันให้ฉันเป็นผู้เหนือกว่าด้วยซ้ำ

 

ฉันไม่รอให้โอกาสดีๆแบบนี้หลุดลอยไปง่ายๆหรอก

ฉันตัดสินใจดีแล้ว ฉันกำเศษอิฐในมือแน่น แน่ล่ะ มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะใช้เป็นอาวุธ

ฉันขว้างเศษอิฐก้อนเล็กๆนั้นไปทางสิง่มีชีวิตเต็มแรง ไม่มีคำว่าพลาดเป้าอย่างแน่นอน

.

.

.

.

 

 

แล้วภาพของสิ่งมีชีวิตตรงหน้าฉันก็หายไป

ตรงหน้า ไม่มีอะไรนอกจากเศษกระจกที่แตกร้าวด้วยแรงกระทำของเศษอิฐ




 

 

 



----นานแล้วที่ไม่ได้เขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราว ครั้งนี้กลับมาเขียนรู้สึกว่าพลังมันหายไปเยอะมาเหมือนกัน เรื่องสั้นเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรมาก อย่างที่ใครได้อ่านตั้งแต่ต้นจนจบมันก็แค่ความกลัวและอำนาจที่จะทำให้เราอยู่เหนือมันได้ ถ้าถามว่าอะไรน่ากลัวสำหรับฉัน ฉันคงตอบว่าไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าความคิดของคนธรรมดาๆคนนึงแล้วแหละ เพราะความคิดของคนธรรมดาไม่เคยธรรมดาเลย