) ตกกะใจ ข้างซ้ายข้างขวาไหงกลายเป็นผู้ชายหมดเลยฟร่ะ แล้วก็สงสัยผู้หญิงคนนั้นไปไหน เวลาเรียนปริมาณสารเนี่ยมันต้องคิดเลขๆๆๆๆ อีผู้หญิงข้างๆโคตรเทพ มวลอะตอมแม่งจำได้หมด บร๊ะเจ้าาา เทพไปไหน คิดเลขก็โคตรเร็ว ไอ้เรานั่งข้างๆเหมือนถูกไซโค ตัวงี้เล็กเท่าเศษขี้ยางลบบนโต๊ะ เอิ๊ก ....
อ้างอิงจาก >> ที่นี่
มันเขียนว่า "Touch Keyfunction ...สีดำมันวาวพร้อมปุ่มสัมผัส"
ก็เปิดปิดเหมือนทุกวัน ปิดคอมปุ๊ปก็ปิดจอ
(อยากเล่าความเสื่อม วันแรกที่ใช้จออันนี้ หาปุ่มเปิดไม่เจอ ก็มันระบบสัมผัสนี่ จะมีปุ่มได้ไง 555)
วันก่อนเสียงปลั๊ก จะเปิดคอมฯวิญญาณเด็กซนก็เข้าสิง
จะลองเปิดคอมโดยที่สัมผัสให้แผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้
อ่าาา จะจิ้มแล้วน๊าาาาา
อะ
อะ
อะ
จิ้ ... ยังไม่ทันได้จิ้ม
จอกรุเปิดแล้ว!!!!! อ๊ากกกกกกก
หรือว่าเราโดนหลอกขาย ?!@!#??
หรือว่าเราซื้อของปลอม ?@#%#^&!?
หรือว่าเราโดนผีหลอก ??%@$#$!??
กลายเป็นของเล่นไปแระ ...เปิดปิดหน้าจอคอมฯโดยไม่เอานิ้วแตะทุกครั้งหลังใช้งาน
เสื่อมได้โล่จริงๆเอนทรี่นี้
วิญญาณเด็กซนเข้าสิงร่าง 555+ ใครใช้รุ่นนี้อยู่ลองเล่นดู (นั่น..ไปชี้นำ )
ฉันเห็นเงาตะคุ่มของมันที่สุดปลายของทางเดิน
เสียงลากเท้าของมันบนพื้นไม้เก่าๆดังเอี๊ยดอ๊าดแสบแก้วหู
ฉันรู้สึกได้ถึงความกลัวใจจิตใจ ร่างของฉันสั่นเทิ้ม
ฉันร้องครางออกมาเบาๆ
วินาทีนี้ฉันเข้าใจคำว่าวินาทีแห่งความสิ้นหวังอย่างชัดแจ้ง
ดั่งสุนัขที่จนตรอก
เท้าของฉันยึดตรึงแน่นอยู่กับพื้นไม้เก่า
แม้จะพยายามออกคำสั่งให้มันขยับ แต่ก็ไร้ผล
เงาของมันเคลื่อนเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น
เสียงเอี๊ยดอ๊าดก็ยังคงดังแสบแก้วหูทำลายขวัญและกำลังใจของฉัน
ในวินาทีใดวินาทีหนึ่งคล้ายกับว่าโลกทั้งโลกจะหยุดหมุน ขาของฉันไม่มีแรง
แล้วร่างของฉันก็กองอยู่ที่พื้น
ฉันครางฮืออยู่ในลำคอ หยดน้ำใสๆเริ่มไหลรินบนใบหน้า
จิตใต้สำนึกสั่งฉันให้ตั้งสติแล้วลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับมัน
ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไรก็ตาม จิตใต้สำนึกของฉันบอกว่าฉันต้องไม่ยอมแพ้
แต่ในความเป็นจริง ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหน
ฉันก็ทำได้เพียงแค่ขยับตัวห่างจากตำแหน่งเดิมไม่ถึงนิ้ว มันช่างน่าเศร้าเสียเหลือเกิน
ฉันพยายามขยับตัวอีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ฉันมี แต่มันก็ดูจะเป็นความพยายามที่ศูนย์เปล่า
เหลืออีกเพียงสองเมตร ฉันก็คงได้สบตาตรงๆกับเจ้าของเงาและเสียงลากเท้าแสบแก้วหูนั่นเป็นแน่
เสี้ยววินาทีหนึ่ง ฉันหลับตา พยายามเรียกคืนสติที่หายไปอีกครั้ง และอีกครั้ง
แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกได้ว่ามันอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว หากเพียงฉันเลิกเปลือกตาขึ้น ฉันจะเห็นมันเป็นแน่
ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นสกปรกของมัน
ลมหายใจที่ชวนคลื่นเหียนนั้น ยิ่งทำให้ความรู้สึกของฉันดิ่งลงเหวไปอีก
คล้ายกับมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอหอยของฉัน ลำคอของฉันแห้งผาก
ฉันพยายามทำอะไรที่คล้ายกับการพูด แต่ไม่มีเสียงใดๆเล็ดรอดออกมา
มีก็แต่เพียงเสียงลมแผ่วๆที่ติดขัดฟังคล้ายลมที่ปล่อยจากท่อไม่เป็นจังหวะ
หรือนี่จะเป็นวินาทีสุดท้ายของชีวิตกัน
หากนี่จะเป็นวินาทีสุดท้ายของชีวิต
ฉันก็ควรเผชิญหน้ากับมันสักครั้งไม่ใช่เหรอ ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่
ฉันเริ่มสับสนในความคิด
ฉันเลิกเปลือกตาขึ้นช้าๆ
มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่หน้าตาธรรมดาๆที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นบนโลก
แววตาเศร้าสร้อย หากแต่หล้งแววตานั้นจะมีอะไรเคลือบแฝงอยู่ก็ไม่อาจบอกได้
แต่ที่แน่ๆความน่ารังเกียจของมันยังแผ่ไปทุกทิศทุกทาง
มันอ้าปากขึ้น คล้ายพยายามจะสื่อสารกับฉัน
ฉันไม่รอให้มันอ้าปากสื่อสารกับฉัน หรืออ้าปากเขมือบฉันลงท้องของมันหรอก
เพราะมือซ้ายของฉันควานเจอเศษอิฐก้อนเล็กๆก้อนหนึ่งพอดี
สิ่งที่อยู่ในอุ้งมือข้างซ้ายแม้จะเล็กๆ
แต่ฉันก็เชื่อว่ามันน่าจะพอที่จะเบี่ยงเบนความสนใจ
ของสิ่งมีชีวิตจากฉันไปสู่ความเจ็บปวดที่ได้รับจากเศษอิฐบ้างล่ะ
บางทีสถานการณ์อาจจะพลิกผันให้ฉันเป็นผู้เหนือกว่าด้วยซ้ำ
ฉันไม่รอให้โอกาสดีๆแบบนี้หลุดลอยไปง่ายๆหรอก
ฉันตัดสินใจดีแล้ว ฉันกำเศษอิฐในมือแน่น แน่ล่ะ มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะใช้เป็นอาวุธ
ฉันขว้างเศษอิฐก้อนเล็กๆนั้นไปทางสิง่มีชีวิตเต็มแรง ไม่มีคำว่าพลาดเป้าอย่างแน่นอน
.
.
.
.
แล้วภาพของสิ่งมีชีวิตตรงหน้าฉันก็หายไป
ตรงหน้า ไม่มีอะไรนอกจากเศษกระจกที่แตกร้าวด้วยแรงกระทำของเศษอิฐ
----นานแล้วที่ไม่ได้เขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราว ครั้งนี้กลับมาเขียนรู้สึกว่าพลังมันหายไปเยอะมาเหมือนกัน เรื่องสั้นเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรมาก อย่างที่ใครได้อ่านตั้งแต่ต้นจนจบมันก็แค่ความกลัวและอำนาจที่จะทำให้เราอยู่เหนือมันได้ ถ้าถามว่าอะไรน่ากลัวสำหรับฉัน ฉันคงตอบว่าไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าความคิดของคนธรรมดาๆคนนึงแล้วแหละ เพราะความคิดของคนธรรมดาไม่เคยธรรมดาเลย
